Molit ću lijepo, ali u Bosni i Hercegovini vam država obezbjeđuje besplatno zdravstvo, obrazovanje, uključujući i ono visoko, porodiljske naknade, boračke penzije, poljoprivredne subvencije, itd… U jednoj Švedskoj, koja je uzor socijalne državne, studenti mogu studirati “besplatno”, ali tako što od države dobijaju kredit koji moraju vraćati nakon što se zaposle, pa im se dio od plate odbija na vraćanje troškova studiranja sve dok ne otplate kredit. Čak i u Švedskoj su svjesni da se za dobro obrazovanje mora platiti i dobra cijena i da je pošteno da tu cijenu plate oni kojima je to obrazovanje omogućilo bolje plaćene poslove.

Hoćete da imate vrhunsko obrazovanje s vrhunskim uslovima i opremom, finansirano skromnim državnim budžetima, s profesorskom platom od 2.000 KM? E pa ne može, vrhunski profesori na evropskom nivou koštaju nekoliko stotina hiljada eura godišnje. Dobro obrazovanje košta. Mi možemo dogurati eventualno do Zlatana Begića.

Zadržali smo 550 firmi u državnom vlasništvu koje tretiramo kao socijalne ustanove za gomilanje radnih mjesta. Plate direktora u tim firmama su 3.000 maraka i onda nas čudi što te firme redom gomilaju gubitke, što se krade i što su u katastrofalnoj situaciji. Pa i ne može drugačije. Vrhunski menadžer na evropskom nivou zarađuje milione, a vi na poziciju direktora u državnim/partijskim firmama za tu platu možete privući jedino kakvog stranačkog uhljeba koji ništa više od toga nije bio sposoban napraviti u privatnom sektoru.

Bosanci i Hercegovci se guraju da rade u državnom sektoru, hoće socijalu i hoće da im država sve obezbjeđuje. I vlast narodu isporučuje upravo ono što traži.

No takav sistem nas osuđuje na ekonomsku prosječnost, na raspodjelu skromnih resursa , kao i vrlo ograničen prostor za stvaranje novih vrijednosti, jer socijalom i velikim javnim sektorom ubijamo produktivnost u društvu.

Ne možeš imati produktivnost kao Siera Leone, socijalnu državu kao Norveška i standard kao Švicarska. Naprosto ne ide.